het andere congo 1

langzaam komt de demoratische republiek congo dus dichterbij en de meer opgewonden ik raak. wat zal dit land me weer gaan brengen want het staat niet al te best bekend. eenmaal aangemeerd is het een geduw en getrek om van de boot te komen en al snel ontfermen een aantal douanemensen zich om ons. zij zien natuurlijk al cash in hun binnenzakken glijden. alles gaat natuurlijk traag want dan betalen de mensenal gauw watsneller dan normaal om er vanaf te zijn en ook ons overkomt dat. na 2 uur gehannes en onderhandelen kunnen we gaan. die belg heeft het officiele carnet maar ik niet dus ik moest het congo carnet dus kopen voor 60 dollar. blij en opgelucht verlaten we haven gebied en rijden kinshasa in. kinshasha is de 3e grooste stad van afrika en moet alleen cairo en lagos voor zich laten. de stad heeft bijna 8 miljoen inwoners en dat is meer dan de 2 vorige landen bij elkaar. een leuk feitje is dat alleen de hoofdsteden vaticaan en rome nog dichter bij elkaar liggen dan brazzaville en kinshasa. in het centrum bij de katholieke missie vinden we een slaapplek en ik kan erzoals gebruikelijk weer eens gratis verblijven. de stad is wel heel duur want een simpel hotel is algauw 80 dollar en een beetje maaltijd 15 dollar. ook de brandstof is er omgerekend een euro. hafijn niet veel later sta ik met die belg weer naar de stroomversnelling te kijken want hij had ze nog niet gezien en we nemen natuurlijk niets vermoedend foto,s van het spectakel. maar binnen een paar minuten komen er meteen 4 militairen aan gehobbeld en 1 van hen is behoorlijk agressief en wil oze toestellen in beslag nemen wat wij weigeren af te geven. dat loopt wat uit de hand en voor ik het weet floept er bij fuck you uit want de situatie behoorlijk verergerde. zo erg zelfs dat we heel even voor onze veiligheid vreesde. gelukkig temperde dat weer want het bleek dat het die gasten alleen om geld ging want we hadden foto,s van de grens gemaakt en dat mag niet en dan moet je dus betalen. na een half uur komt de prijs op omgerekend bijna 10 euro per militair voor het terug geven van het inmiddels toch maar gegeven fototoestel. de gemaakte foto,s intresseerde ze niets dus die hebben we gelukkig nog. behoorlijk geschrokken van de situatie besluiten we maar naar de stad te gaan maar daar worden we bij het parkeren meteen aangesproken door een agent. hij vindt dat het parkeren niet goed ging en wil papieren zien. eenmaal die gegeven wil hij geld zien en houdt vol. ik ben vervolgens behoorlijk boos geworden en na een kwartier weten we hem af te schepen met ongeveer een euro maar vrolijk worden we er niet van. het blijkt dat agenten hier maar 30 dollar per maand verdienen en dat is veel en veel te weinig waardor ze massaal er wat bij proberen te ritsellen. we krijgen het advies om ramen en deuren dicht te houden en de papieren allen vanachter het glas te laten zien. aangezien op de 1e dag hier de sfeer aardig verziek is zijn we de volgende dat meteen vertrokken naar het bonobo opvangcentrum net buiten de stad.een belgische runt de boel en doet dat voortreffelijk. we genieten van het kijken naar de bonobo,s en komen tot rust. op zondag 14 feb gaan we nanog watspelen met de kleine bonobo aapjes weer verder naar de grensplaats en havenstad matadi. onderweg is er weer eens een enorme regenbui wat ons zorgen baart want we hebben vernomen dat er een el nino effect is waardoor er van het relatief droge februari niks terecht schijnt te komen. in matadi neemt die belg intrek in een hotel en ik verbijf er buiten op staat. er is helemaal niks te beleven op straat en dus wordt het vroeg naar bed. op maandag 15 feb neem ik afschijd van die belg want hij heeft zijn transit visa al in abuja gehaald en gaat er vandoor enik staat om 09 uur voor de deur van het consulaat van angola maar daar wacht me een naar bericht dat de chef die de visa,s regelt weg is en pas overeendag of 7 a 8 terug is en dat we maar naar kinshasa moeten gaan. aangezien er ook een zwitser het transit visa wil en hij goed frans spreekt besluiten we maar 370 kilometer terug te rijden naar kinshasa om ons geluk daar te proberen. dit is dus waar ik een beetje bang voor ben namelijk dat je aan het lijntje wordt gehouden en het visa nooit zal verkrijgen. het is diverse keren gebeurt en het zal de laatste keer niet zijn. maar in dat geval is er een verschrikkelijk groot probleem. hafijn net voor donker staan we weer op de katholieke missie en zullende volgend morgendus proberen bij de ambassade te zijn. de afloop lezen jullie de volgende keer weer.

congo 2

goede dag allemaal ik was gebleven bij maandag 7 feb 2011, ik was dus al vroeg wakker en ben in de rij gaan staan bij het benzine station want er zijn bosjes mensen die hun jerrycan willen vullen. omdat ik als enige diesel wil begint hij gelukkig bij mij. na het tanken staat er een agent die zijn beloofde 5000 cfa wil maar ik scheep hem af met een heel oud 5 dollar biljet waar ik niks meer mee kan. in de middag kom ik bij de ingang van het lefini reservaat en het regend en het is mistig. de perfecte omstandigheden om gorillas te bekijken zou je zeggen maar gelukkig klaart het op en na wat onderhandelen over de prijs kan ik uiteidelijk een gorrila bekijken die daar is uit gezet en daar een beter leven geniet. ik zie hem zogenaamd veilig vanuit een bootje maar dan wel op nog geen 5 meter afstand. en hij wordt gevoerd zodat ik goede foto.s kan nemen. een heel klein beetje dierentuin gevoel heb ik wel maar de afstand tot de gorrila maakt veel goed want het is een 25 jaar oude grote silverbackgorrila. op dinsdag de 8ste feb kom ik aan in de hoofdstad van de republiek congo en de stad telt bijna 1.2 miljoen inwoners. ik verken de stad wat en na een tijdje het ik het goede richtingsgevoel en begin de stad te waarderen hoewel ik in 1 van de straatjes zelfs nog een keer de 4 keer 4 aan moet zetten om dat ik vast zit in de bagger. ik doe meteen de nodige zaken zoals weer eens goed eten , pinnen , internetten en een plekje voor de nacht zoeken. de volgende dag bezichtig ik de stroomversnelling van de congo-rivier. stoomversnelling hoor ik jullie zeggen ? maar dan wel gelijk de grootste van de wereld en dus machtig om te zien. over een aantal kilometers gaat de 1600 meter brede rivier een 10 tal meter omlaag en dat levert dus het spectakel op. de rivier levert namelijk het op 1 na grootste debiet (hoeveelheid water) op en stroomt nog zeker 100 kilometer in zee door voor hij verdwijnt in die grote plas. op donderdag 10 feb heb ik het gezien en vertrek naar de haven waar ik de boot denk te nemen. daar is het een drukte van belang en ik wordt zoals gebruikelijk en voorspelt van het kastje naar de muur gestuurd. het lijkt wel of ze zelf ook niet weten wat ze doen. en na het betalen van de schandalig dure prijs van de overtocht (75.000 cfa,maar je hebt geen keus) blijkt dat de boot vandaag niet meer gaat. geluk bij een ongeluk is dat ik een belg op de motor ontmoet en trek met hem verderop. ik kan gratis bij zijn hotel staan en een douch nemen. we praten bij en het blijkt dat hij dezelfde route heeft gereden en zijn 650cc bmw motor bij het zeer slechte modderpad waar ik ook diverse keren vast zat op een keepwagen heeft gezet omdat zelf rijden ondoenlijk was. vrijdag ochtend vroeg om 8 uur staan we opnieuw in de haven want ook hij gaat over en zullen samen door het andere congo gaan. we doen de formaliteiten en het kost de nodige moeite om op de ferrie te komen want ze doen hier liever moeilijk dan makkelijk maar de reden daarvoor is dat ze dan meer geld uit je kunnen slepen. om 10 uur staan we eindelijk op de boot en om 10.30 uur vaart die uit. langzaam wordt brazzaville kleiner en kinshasa groter. yes yes yes , weer een hobbel genomen en een stukje dichterbij maar nog niet beseffend dat het avontuur nog veel groter gaat worden dan het al is.

hafijn dat is weer voor de volgende keer dus de groeten maar weer.

tjoep/johan

congo 1

meteen na het asfalt begint dus een nijdig zandpad en de 4 keer 4 moet er meteen in. de dag teller gaat op nul want ik heb slechts een kopie van een atlas en die zal me moeten redden. al binnen een paar minuten zit ik vast omdat de wagen niet hoog genoeg op zijn wielen staat en vrachtwagens trekken diepere sporen dan ik met mijn busje. zodoende moet ik me uitgraven wat nu nog gemakkelijk gaat. als er ook nog eens donkere wolken samen pakken boven me hoofd begin ik me af te vragen wat congo allemaal voor me in petto heeft. het blijft gelukkig vooralsnog droog en het zandpad is pittig maar te doen. ik hoef me maar een paar keer lichtjes uit te graven omdat ik toch weer vast komt te zitten. 15 kilometer verder op is de 1e post van de gendarmerie. het is niet meer dan een hutje op de hij maar ze zijn vriendelijk en ik krijg een stempel in mijn paspoort en zet de tocht voort. op een gegeven moment krijg je handigheid in het 4 keer 4 rijden en het weer is hier ook weer opgeklaard en dan is het dus dikke pret hier. met volle teugen geniet ik van het landschap en het avontuur. lekker mee brullen met een plaatje van doe maar met aangepaste tekst uiteraard. ¨het is beter bij,beter bij,beter bij,beter bij mij , en ik ben liever hier,liever hier,liever hier,liever dan thuis¨ ¨kep t wel gezegd,kep t wel gezegd¨ tsja een aantal weken geleden deed ik nog een oproep om langs te komen maar het bleef natuurlijk stil dus dit moet je nu allemaal missen. een kilometer of 13 verder bij het dorpje mbie is er een politie controlepost en ze zijn alweer heel vriendelijk en omdat het al laat is kan ik hier overnachten. de volgende ochtend zaterdag 5 feb 2011 begint de dag mistig maar al snel wordt het een stralende dag met veel zon. het is 50 kilometer naar het dorp leketie en daar moet ik zijn bij de douane voor het passavant voor de auto. onderweg zit ik weer een aantal keer vast en het wordt als maar lastiger want het heeft gisteren hier duidelijk geregent en niet te weinig ook. het zand zit overal. tussen de stuurstangen bij de wielen en zelfs in de radiator die ik regelmatig moet checken en af en toe schoon vegen om dat ik zie dat de temperatuur oploopt. als ik tijdens alweer een uitgraaf aktie wordt geplaagt door bijen en ook nog eens wordt gestoken daald de sfeer wat maar na een verfrissende duik in een riviertje zit ik niet veel later op de stoel van de douaneadjudant. natuurlijk kan ik een passavant krijgen , voor grote wagens is het volgens hem 200.000 cfa en voor klein is het 10.000 cfa. gelukkig heb ik een kleine wagen en kan opgelucht adem halen. op naar het volgende dorpje okoyo wat 20 km verder ligt. de weg wordt als maar slechter en slechter met steed meer bagger en water en ook steeds meer paden om te kiezen. en jawel na 12 km vindt ik mijn waterloo en sta goed vast in de bagger. wat ik ook probeer , niets lukt; ook met de krik de wagen opkrikken en dan takken onder de band lukt niet. gelukkig hebben wat omstanders me gespot en ik krijg hulp. maar ook dat is geen succes en ik raak steeds dieper in de shit. omdat het al donker begint te worden stel ik voor om morgen verder te gaan maar daar willen de congolezen niets van weten en er wordt zelfs hulp bij gehaald. met 7 man uren duwen en trekken aan de wagen , graven tot we er bij neer vallen en ook nog eens bossen riet kappen om onder de banden te leggen wten we uiteindelijk los te komen maar met nog 8 km te gaan komen we nog eens 2 keer vast te zitten maar gelukkig niet zo vast als die ergste. eindelijk om 22 uur komen we aan en ik slaap voor de deur van 1 van de gasten. moe en nog helemaal onder de inmiddels opgedroogde bagger en muggebulten + open gehaalde voeten van al de gabanjer val ik eindelijk in slaap. vandaag heb ik slechts 73 km kunnen rijden. heel vroeg in de morgen begint het te regenen en ik wordt wakker. eerst zachtjes maar al heel snel komt het met bakken uit de hemel en ook langdurig. nu ben ik toch ineens heel blij dat ik voorlopig uit de shit ben en niet daar nog vast sta met zoveel gevallen regen. ik geef die gasten voor het helpen een tientje (euro) de man en zet mijn rit voort wat gemakkelijk gaat want vanaf okoyo is er een spik splinter nieuwe asfaltweg aangelegd door de chinezen. die chinezen zijn trouwens volop aan het investeren in afrika want in veel landen bouwen ze aan de weg en andere zaken. uiteraard doen ze dat niet voor niks want ze willen natuurlijk wel in de tuin graven naar grondstoffen die ze wel kunnen gebruiken. op die mooie weg herinner ik me weer dat 2 aussie,s me in gambia al waarschuwde voor deze weg en dat er dus aan de weg werd gewerkt. gelukkig heb ik deze horde dus gered. na 100 km asfalt houd het ineens op en de laatste 40 km naar obouya is het toch weer knudde en reuze spannend want ook hier heeft het gehoost en de paden lijken soms meer op rivieren. ik besluit achter vrachtwagens aan te rijden want dan kan ik goed kijken hoe of wat de staat van het pad is. als ware bosbuffels ploegen we zo door de bagger paden maar de vrachtwagen voor me zit een aantal keren vast en moet er door andere weer worden uit getrokken wat de nodige tijd in beslag neemt. als mijn tank bijna leeg is en het lampje al brandt kom ik weer op het asfalt van obouya. nu is het slechte voorbij en kan ik opgelucht adem halen. aangezien er geen pompstation is wat open is moet ik het kopen op straat van sjachelaars. ik hoop maar dat het goede diesel is want je weet hier maar nooit. ondertussen is het weer helemaal opgeklaard en de weg naar het zuiden is wisselend nieuw maar ook oud en vol met potholes maar gek genoeg kan me dat na vandaag helemaal niks schelen. bij ngo slaap ik bij het politie bureau waar de hoofd agent me net voor ik in slaap val nog ff er op wijs dat ik 5000 cfa moet betalen voor het veilig parkeren. ik doe net of ik hem niet begrijp en knik maar wat.

de groeten weer van tjoep/johan en heel snel volgd verhaal congo 2. oja en de laatste 3 foto,s van gabon horen eigenlijk in congo thuis.

gabon 2

het heeft weer even geduurd maar daar is weer een verhaal....

dinsdag1 feb heb ik nog ongeveer 8 weken te gaan en vertrokken uit libreville. ik passeer de evenaar en deze keer let ik goed op en zie een bord waarop staat dat ik ongeveer 6500 km van huis ben. het voelt nu ook best ver ener is geen weg meer terug. onderweg zie je vroutjes niet meer met dingen op hun hoofd lopen maar met grote rieten manden en ook zie je overal grafperken want je mag hier overal waar je maar wilt begraven worden.

wo2 feb , vandaag het park national lope bezocht en dat staat vooral bekend om zijn mandrill apen maar die zie ik helaas niet. niet voor niets is recent national geografic hier nog wezen filmen op dezelfde plekken maar die hebben weken de tijd en ik niet. er zijn er volgens de gids zo,n 1300 en ook 200 gorillas en 300 chimpansees. ik zie allen maar bosbuffels en wat vogels in het overgens prachtige park.als ik weer verder door het abeiler oerwoud rijdt en het al donker wordt blijf ik daar maar op een mooi plekje langs de weg overnachten omdat er geen enkel dorp in de buurt is. en omdat de maan weg is is het zo donker dat ik letterlijk geen hand voor ogen zie. die nacht regend het dat het giet met zwaar onweer en dus maar hopen dat ik niet wegspoel.

do 3 feb , blijkt het mee te vallen en voert de rit via lastourville en moanda waar uranium en mangaan mijnen zijn naar franceville. het landschap is intussen ook wat veranderd want er zijn nu veel open grasland plekken tussen de bossen. ik laat de wagen schoon spuiten want die is erg vies geworden en de radiator zit vol met gras uit het lope park. ook 1 achterband loopt steeds leeg zodat ik hem om de 2 a 3 dagen moet bij vullen. franceville is trouwens de 2e stad van het land met iets meer dan 40.000 inw. het is een relax stadje en overnacht hier.

op vr 4 feb via bongoville (het geboortedorp van de president) naar lekoni gereden waar de politie alvast de exit stempel in mijn paspoort zet. voor ik het land uitrijdt bezoek ik nog de cirque de lekoni. dat is een canyon achtige heuvel die door regen en wind mooi uitgeleten is. er verschijnen hier donkere wolken en het begint te regenen. via een splinternieuwe slingerende weg door teletubbie landschap naar de grens gereden en de laatste douaneman zwaait me vriendelijk uit nadat hij me nog evennadrukkelijk naar mijn 4wiel aandrijving vraagt alsof hij weet wat voor avontuur ik tegemoet gaat. na een paar 100 meter houd de weg op en begint het zandpad. het einde van 2095 km gabon en congo herei come.

oja , en dan ook nog maar even een tussenstandje , er zijn 2363 litertjes diesel in de tank verdwenen en dat leverde 27.000 km op en ik heb al ongeveer 30 gig aan foto,s e dat zijn er nuzeker 10.000. en tot slot heb ik unaniem besloten dat ik gabon uitroep teHET vakantieland van 2011.

groetn van johan/tjoep.

parc petit loango

beste medereizigers , ik ben zojuist terug gekeerd en zit toch te wachten in libreville dus vadaar dit tussenverslag.

op vrijdag ochtend dus vertrokken naar het vliegveld voor een vlucht van ongeveer 325 km naar het zuiden. in gamba aangekomen zijn we met een speedboot nog ruim een uur naar het noorden gevaren door de lagunes die tussen het oerwoud en het strand liggen. geweldig mooi allemaal. ik wist niet precies waar we heen zouden gaan en had mijn twijfels over een goede afloop maar het bleek dat ik in sette de cama zat net buiten het zuidelijkste puntje van het park. de manager aldaar sprak geen engels en de gids ook heel slecht dus dat was wel wat lastig maar niet minder mooi hoor. er werd ons verteld dat overal olifanten , buffels en nijlpaarden konden zitten. maar na de 1e hoog gespannen wandeltocht helemaal niks gezien dan alleen maar voetsporen en poep. wel was er bij terugkomst natuurlijk goed en veel te eten maar ja daar betaal je ook voor dus..... , de volgende ochtend vroeg ben ik er uit om te kijken of ik nijlpaarden in de branding van het strand zie maar dat blijk elke keer vergeefs maar als ik dan na een tijdje weer terug keer zie ik een paar keer verdraaid nieuwe voetsporen. frustrerend is dat want ze zijn er dus blijkbaar wel. zaterdag krijgen we een lange excursie en met de boot gaan we het nationale park in en spotten al gauw 2 nijlpaarden in de lagune. dan gaan we te voet verder doorde verschillende soorten bos die je hier hebt. we zien van alles en nog wat zoals grote spinnen een schildpad en de meest prachtige en grootste bomen. ook een hele goed poot afdruk van het luipaard. jawel die hoort bij de big 5. na de boswandelijng hebben we een picknik op het strand maar er overheerst toch een beetje teleurstelling over het te weinig zien van dieren. maar als we langs de kust en of over het strand terug lopen naar de boot zien we plots de 1e olifant maar die chineese rent er als een gek op af om foto,s te maken en pardoes vlucht die het bos in. gelukkig volgen er nog een tiental meer op de weg en zien ook nog bosbuffels. echt prachtig om ze zo te zien aan de kust en vlakbij het strand. eenmaal terug natuulijk weer een dikke maaltijd met veel , heel veel vis. zondag in de ochtend een kleine looptocht in de buurt van ons bungalowpark maar meer dan zeer verse olifantenpoep waar de dampen nog vanaf komen zien we niet. onderweg staat een grote boomhut die de bbc hier een paar jaar geleden heeft laten neer zetten voor een van hun films. ende bbczit nu trouwens weer voor2 maanden op een andere plaats in het parkspeciaal voor de hier voorkomendewilde boszwijnen die toch weer heel anders zijn dan normaal.smiddags doen we weer een bootocht op zoek naar hippo,s en jawel we zien de 1 na de ander. echt geweldig. als toetje gaan we vissen en vangen in no time 2 dikke barracudas die je trouwens regematig uit het water ziet springen om toch nog de vluchtende vis te pakken te krijgen. ook zien we de visarend een paar keer aan het werk. een maandag ochtend krijgen we nog een rekening gepresenteerd maar dat was niet de afspraak en na een vertraagde vlucht van 5 uur hebben we dat de touroperator medegedeeld dat we daar niet voor gaan betalen. het bleek dat hij ons in 1 hut had geplaatst maar dit was niet de bedoeling. die chineese is meteen doorgevlogen naar mali en ik ben gelukkig weer alleen ,na een paar weken ga je je toch alleen maar storen aan bepaalde karakertrekken van iemand. al met al een geweldige ervaring rijker en het qua indruk komt het in de buurt van o.a. antartica , galapagos , pantanal of okavango delta om maar eens wat te noemen. ik weet dat er een aantal ervaren reizigers/vakantiegangers zitten onder de lezers dus tegen hun zeg ik check het eens want dit kon wel eens je volgende trip worden. ik vervolg nu mijn weg naar congo maar kom nog langs en door het park lope en dat beloofd weer veel goeds hoop ik.

johan/tjoep.

gabon 1

op vr 21 jan 2011 vertrokken uit yaounde richting de grens. onderweg nog tig keer de weg vragen maar eenmaal uit de stad wordt de route steeds mooier en groener. tijdens het knabbelen aan aan iets lekkers laat de 2e kroon in mijn gebit los. das lekker want de andere liet eerder op mount cameroon al los en nu worden er ff geen noten meer gekraakt zeg..... pppffffffff. ik heb nog even aan seconde lijm zitten denken maar heb daar toch maar vanaf gezien. hoe dichter ik bij de grens kom hoe beter de weg en ook verschijnen er aanwijzingen. volgens mij willen ze niet achter blijven bij gabon die recentelijk zijn weg naar de grens heeft geasfalteerd. de formaliteiten gaan gemakkelijk en snel zodat er een eind komt aan mijn bezoek aan een van de meest corrupte landen op deze bol. als toerist merk je er weinig van en dus hou ik er toch een goed gevoel aan over. kameroen moet je doen !!! . over de brug worden de persoonsgegevens in dikke boeken genoteerd maar de stempels en douane zijn in het 30 km verder op gelegen bitam. daar aan gekomen ben ik nog net op tijd bij de douane en die zet uit gemakzucht een stempel op het passeerbriefje uit kameroen en omdat de kas al is opgemaakt is het gratis. ik kom wel te laat bij de stempelaar (politie). de volgende dag dus weer een stempel erbij en kan het avontuur van afrikaans land nummer 13 van start gaan. de route gaat over een prachtige slingerende weg over bergachtig gebiedin het tropisch regenwoud. ik ben normaal gesproken niet zo,n fan van jungle maar hier is het echt prachtig. tarzan zal het kunnen beamen want er zijn bomen van zeker 20 verdiepingen hoog met lianen om aan te slingeren en volop beesten die je wel hoort maar niet ziet. af en toe rij ik door tunnels van overhangend bamboe afgewisseld met de mooiste palmbomen. de bewegwijzering zou zich op onze autobaan niet misstaan zo goed is alles en dus is het heerlijk mee bléren met rene froger,s alles kan een mens gelukkig maken.¨ de zon die door breekt , een vers kopje ttthhheeeeeeeeeee¨ .

het is hier trouwens steeds vaker zwaar bewolkt en hier en daar dreigt regen. ik zit nu nog in de relatieve korte droge tijd maar dat is straks in congo afgelopen dus ben benieuwd wat dat gaat brengen.in ieder geval meer vocht en dat merk ik nu al want snachts drijf ik in de wagen nu al de tent uit vanwege de hoge luchtvochtigheid. ik weet het te redden tot het plaatsje lambaren op het zuidelijk halfrond. zondag ochtend 23 jan het dorpje wat verkend wat bekend is vanwege het gratis albert schweitzer hospital van de voormalig nobelprijs winnaar. het dorpje ligt mooi aan de rivier ogooue en ik zit daar heerlijk een sudoku puzzeltje op te lossen terwijl de zon de mistflarden boven het oerwoud aan het oplossen is. het is het relax en mooi. een minpuntje is dat nu snot verkouden ben gewordenen dat nog wel in de buurt van de evenaar die trouwens nergens aangegeven staat langs de weg. het is hier blijkbaar niet intressant genoeg. onderweg naar de hoofdstad wordt de weg toch weer lekker afrikaans slecht en dat verbaast me want gabon is misschien wel het rijkste land van afrika en dat is te zien in het centrum van libreville wat er gelikt uit ziet. bij het 250 mijoen dollar kostende presidentiele paleis wordt ik bekant gearresteerd als ik er foto,s van neem. dat vinden ze dus maar niks hier. het paleis is het nieuwste speeltje van president omar bongo die dat al sinds 1967 is enwie doet hem dit na ? . gabon is met slechts 1.2 miljoen inwoners zeer dus bevolkt en de helf woont in de hoofdstad. in de 2e , 3e en4e stad wonen slechts40 , 30 en 20 duizend inwoners en de rest in dopjes en gehuchten langs de wegen en ook nog wat groepen pigmeeen in het oerwoud. het oerwoud beslaat 75 procent van het land en behoort tot de meest onaangetaste van de planeet. ik loop wat door de stad en ineens zie ik onze chineese beurs vrouw uit kameroen en ze blijkt een ander hotel te hebben dan was afgesproken en dus trek ik daar weer gratis bij het hotel in. op maandag ochtend staan we beide bij de ambassade voor een visumaanvraag. zij bij die van mali en ik bij die van de D.R.Congo. we doen wat boodschappen en zien dat veel dingenhier schreeuwend duurzijn zoals een pot nutella pasta 10 euro en een reep chocolade 5 euro. ook gaan we naar het reisburo voor info over het parc.national.loango en er is wat voor 730 euro. ' vrijdag ochtend met het vliegtuig weg en maandag ochtend terug ,verblijf een luxe bungalo+ 1 dag excursie in het park. we denken er nog een nachtje over na maar eigenlijk weet ik het al. verder nog op zoek naar een tandarts en 1 is er dicht en de ander is een gemeentelijke tandarts en ik maar voor de volgende ochtend een afspraak. ook laat ik me door wat gasten van een bandencentrum nog vertellen dat dat gepiep bij het linker voorwiel komt door dat de kogelscharnierpunten versleten zijn en vervangen moeten worden. vandaar het gepiep en dat het smeren maar even helpt. ze vertellen me ook dat de remblokken vervangen moeten worden. net voor donker kunnen ze me helpen want dan zijn ze klaar met werken en doen ze de reparatie prive in hun garage voor mij. het wordt hier trouwens het hele jaar ongeveer de zelfde tijd licht en weer donker , te weten 06:32 zon op en 18:37 zon onder. en binnen 20 minuten is het dan ook echt donker. het sleutelen door de jongens gebeurt dan ook in donker en naar nu blijkt op straat en het begint ook nog eens te regenen. tsjonge jonge jonge waar ben ik aan begonne. maar gelukkig komt na ongeveer 3 uur alles toch nog goed en ook blijken de remblokken nog zeer goed te zijn zodat ik de nieuwe remblokjes alvast reserve heb. de schokbreker blijkt trouwens wel weer kaduuk te zijn maar dat komt ergens anders wel weer. een dinsdag naar die tand arts maar daar blijkt dat ik eerst nog even een voorlichtings gebeuren moet bijwonen en dan heeft hij na ruim een uur tijd maar de behandelkamer ziet er vies uit en de boor werkt ook niet eens. hij belooft dat hij morgen een nieuwe boor zal kopen en dan kan ik over morgen geholpen worden. ik ga naar de andere tandarts en die blijkt eindelijk op zijn plek te zitten en voor 53 euro zit de kroon weer. de andere kroon is te ver heen en ik was toch al van plan om bij thuiskomst die te laten vervangen. we halen oze visums op en betalen de reis naar het parkwant daar kwam ik eigenlijk voor en ook vraag ik het visa voor het andere congo aan en doe nog meer dingen die moeten gebeuren. de laatste dagen ben ik dus behoorlijk in mijn sas over het vooruitzicht om misschien wel olifanten en nijlpaarden te zien op het strand aldaar. hoe dat gaat aflopen en of de hooggespannen verwachtingen worden waargemaakt dat lezen jullie in gabon 2. vrijdagmorgen om 09 uur zit ik in het vliegtuig naar een eco touristisch bungalowpark in het nationale park loango. heerlijk een weekendje er tussen uit. hahaha en nee , ik wil nog lang niet naar huis hoor....

kameroen 2

de laatste weken krijg ik van diverse lezers de vraag of ik het nog wel naar mijn zin heb in deze komer en kwel die afrika heet. nou zo erg is het ook weer niet maar ik kan iedereen die niks van afrika weet wel even wakker schudden want het heet hier niet voor niks de 3e wereld en zelfs dat is soms nog te hoog gegrepen. deze reis dan ook geen lui lekkerland vakantie ,wat niet wil zeggen dat ik niet zo af en toe heerlijk met mijn pik in het zand lig aan een idillisch strand kijkend naar hoe de locals hun visnetten binnenhalen wetende dat in holland de meest deprimerende dag wordt gevierd. want ook dat gebeurd natuurlijk maar ja ik moet nu eenmaal in beperkt tijddoor18 afrikaanse landen en niet alle landenzijn even gemakkelijk dus helaas verloopt het hier en daar stroef maar dat wist ik van te voren overgens donders goed hoor. ik zal jullie een beetje voor bereid , misschien scheelt dat wat ?. de komende 2 weken is de planing voor gabon en ik hoop er een antal parken te kunnen bezoeken maar dat hangt van de prijs af want het kan wel eens te duur zijn. ik hoor bedragen startend vanaf 400 euri per dag. daarna volgt congo brazzaville en ik reken op een week. daarna congo kinshasha en ook daar reken ik op een week. en dan volgt angola wat het meest onzeker is , daar reken ik op 2 a 3 weken hoewel het visa waarschijnlijk 5 dagen zal zijn. de laatste paar weken zijn voor namibie en botswana maar die zijn niet belangrijk want daar ben ik al geweest en daar ga ik in oktober/november weer naar toe dus. alles valt of staat wel met de staat van de wegen in de regentijd. afwachten dus en hopen op het beste.

hafijn ik was dus gebleven bij wo 12 jan 2011. vandaag de day after wakker geworden met ongelooflijke spierpijn. met snowboarden heb je dat ook wel maar echt niet zo erg. ik kan amper normaallopen , in ieder geval voel ik elke stap en helemaal die van de trap. die ochtend de wagen schoon gemaakt want het stof van noord kameroen zat nog overal zodat ik na een douch binnen een uur weer net zo vuil was als daarvoor. s,middags naar het kustplaatsje limbe vertrokken waar ik die chinezen weer opzocht inhun hotel waar ik natuurlijk gratis kon parkeren en douchen. tsja het zit niet altijd tegen zullen we maar zeggen. samen metyoshnaar de plaatselijke dierentuin geweest en die was geheel gespecialiseerd in primaten. tig gorillas en nog meer mandrills, chimpansees en minder bekende soorten. later die dag nog over de zwarte lava stranden gelopen en voor een appel en een ei veel vis en krab gegeten. de volgende dag nog wat andere nabij gelegen stranden bezocht en alweel goed en veel visgegeten. ik moet tenslotte weer aansterken en dat is nog steeds hard nodig want mijn benen herstellen maar langzaam. misschien kennen jullie die beelden nog wel van die zwitserse loopster die zwalkend over de finish kwam op een olympische spelen , nou ik wil niet zeggen dat ik er zo bij liep hahaha..... maar het scheelde niet veel dus misschien begrijpen jullie nu dat ik niet voor niets special boven het kopje had gezet. op vrijdag 14 jan met die chinezen naarDE badplaats van kameroen ¨kribi¨ gegaan. in douala nog een uur vast gestaan in het drukke verkeer vanwege een ongeval net voor ons. en natuurlijk weer gratisbij hun goede hotel gestaan. zaterdag 15 januari zitten we dus met onze pik en meut in het zand aan dat idillische strand kijken naar de locals die de netten binnen halen terwijl jullie in holland genieten van de zoveelste regendag. voor mij natuurlijk heerlijke gedachte en nee ik wil nog heel lang niet naar huis. wil je weten waar dit plekje is , google dan maar eens naar chute de la lobe. het is bij een waterval die zo de zee in loopt , wat wil je nog meer. zwemmen in een zoetwater oceaan. zon 16 januari zowaar mijn 3e regenbui gehad en alweer een beetje uitgekeken op het veel te toeristische elitedorp. natuurlijk eten die chinezen weer veel vis maar hier is alles flink prijziger dan in limbe. geen probleem voor hun want hij is architect en zij werktmet aandelen op de beurs. de auto nog eens goed uitgemest en ik kan er weer tegenaan. oja en met mijn bene gaat het weer goed hoor. maandag 17 januari met die chinezenvertrokken naar de hoofdstad yaounde. en zij vindt mijn armzaligeprebyterien geusthouse met koude douce en geen airco maar niks en verblijven dus in een relatief duur hotel op loopafstand. ik blijf op mijn plekje slapen ook al kost dat geld want ik zie eindelijk backpackers en verkrijg hier eindelijk info over de volgende te bezoeken landen. ik pak natuurlijk regelmatig een warme douche in hun hotelkamer. yaounde is voor mij een fijne stad want er is ook eindelijk weer een normale supermarkt en veel keus invoedsel. ik kan eindelijk weer eens gevarieerd eten zoals india,s eten in een goed restaurant , 5000 cfa voor een lopend buffet. een schijntje van de prijs in nederland en ik eet me tonnetje rond hier. andere keren weer spotgoedkooplokaal voedsel op straat zoals gefrituurde banaan of die oliebol of zelf gemaakte yoghurt of heerlijke puddingbroodjes bij de boulangerie. ja zo slecht is het toch eigenlijk niet , hoewel ?. we worden op straat ook veel nagekeken want chineese toeristen is quablijkelijk een zeldzaamheid in kameroen en af en toe heb je van dieverschrikkelijke walmen van het verkeer terwijl je dan langs poepende en piesen mensen op straat loopt. ook zijn er best veel zwervers op straat maar dat vindt ik wel een mooi gezicht als ze op drukke kruispunten gewoon op straat hun roes uitslapen of in de afvalcontainer zie graven. di 18 jan sta ik op de stoep voor de ambassade voor het visum voor gabon. en ja dat is nodig ik kan er helaas niet onderuit. maar niet getreurd bij mij verloopt het goed ik hoefde maar een uurtje te wachten terwijl er buiten een bulgaar stond die al dagen wacht op zijn visa maar de ambassadeur is er niet dus wordt er niet getekend. ik hoop ondertussen maar dat hij dan maar snel weer terug komt want ik kan hem als het goed is een donderdag op halen. vadaag is trouwens mijn honderdste dag dat ik weg ben en besef dat ik nog een kleine 10 weken te gaan heb. mmmmm das niet best maar ja wat doen je er aan. ik zie vadaag gasten uit australie op de motorbike die ook naar zuidelijk afrika gaan en een japanner en brit op de fiets die door congo naar rwanda gaan en é britten geven me goede info want zij komen angola en de congo,s. ik heb nog niet op hun website gekeken maar de naam zegt genoeg namelijk www.tohell&back.co.uk voor hun zit het er na ruim 9 maanden bijna op. de woensdag dus niks te doen en bezoeken we de plaatselijke dierentuin maar dat is armoede troef hier. verder sla ik alvast voedsel in voor later en ik kan dankzij info van de backpacker zowaar pinnen bij een atm in een pompstation terwijl er volgens de info van mastercard helemaal niet gepint kan worden in kameroen. het iseen meevaller voor me. gelukkig kan ik de wagen bij dat tankstation ook eens kwalitatief goed later smeren en invetten want ze hebben spinternieuw materiaal om dat te doen en het werkt dus ook en dat voor slechts 4000 cfa. 1euro = 650 cfa. donderdag halen we , want die chinese griet heeft ook een visum gehaald , op. en op vrijdagochtendde 21eneem ik afscheidvan die chinezen die naar douala gaan en vanwaar hij naar hong kong vliegt en zij naar libreville waar als het goed is ik haar een zondag weer tegen komt. ik weet het niet maar ze is eer beetje raar en bang en moet nog zien of ze daar zal zijn. het maakt lij niet uit en vandaag vertrek ik naar de grens en daar mee komt er na ruim 3000 kilometers in kameroen weer een eind aan dit verslag.

tot het volgende verslag dan maar weer en de tropische groeten van tjoep/johan

mount kameroen (special)

zaterdag 8 januari , gisteren met internetten geen duidelijke info ontvangen waarom mijn gewone bankpas is geblokeerd. ik kwam daar pas op 2 januari achter dat ie in nigeria is geblokeerd. ik weet dus niet ''waarom'' en of er geld is verdwenen met bijvoorbeeld skimpraktijken. in iedergeval vertrouw ik die nigerianen voor geen meter maar geen panniek want er is nog voldoende cash en ook nog een credit card waar ik mee kan pinnen.

hafijn vaandaag dus doorgereden van bafoussam naar het plaatsje buea wat (op 900 meter hoogte) aan de voet gelegen ligt van de nog steed actieve vulkaan '' mount cameroon''. al een paar jaar wist ik dat ik dezevulkaan wilde beklimmen dus liet ik me informeren over de mogelijkheden. ondanks de extreme heiigheid heb ik besloten om voor omgerekend 63 euro een3 dagen en 2 nachtentocht te doen. daarbij zit inbegrepen een gids + drager en de entreekosten of bergbelasting het is maar hoe je het bekijkt. de slaapzak eten/drinken en kussen regel je zelf. in een een of ander kerkelijk guesthouse ontmoet ik 2 chinezen die bij een andere organisatie ook die tocht doen. zondag 9 januari is er wat vertraging want de gids + drager moeten het eten nog kopen maar om 09 uur vertrekken we dan toch eindelijk. het 1e wat we tegen komen is een alternatief strafkamp voor gevangenen die hier op de berg hard moeten werken op een boerderij. meteen erna begint het bos. prachtig is het en af en toe moeten we flink doorstappen om dat een leger van killer of soldaat mieren de weg versperren. op 1800 meter rusten we bij de 1e hut en daar zijn veel hikers waaronder ook nederlanders maar niemandvan het gaat naat de top en verder en blijf ik dus over met die 2 chinezen plus hun gids en dragers. op 2070 meter houd het bos op en begint de savanne op 2320 meter verder omhoog op 2850 meter staat hut 2 waar we overnachten. we koken ons eten. ik nudels en die chinezen pakken uit met veel chinees voedsel en fruit zoals annanassen en meloenen. (arme dragers want zij dragen dit alles)het klikt met die chinezen en we slapen samen in een kamer van de hut. het is die nacht totaal donker en erg koud voor ons. deze temperaturen zijn we in geen maandenmeer tegen gekomen.de chinezen hebben extra pech want de dragers zijn de slaapmatjes vergeten en das extra hard voor hun. de volgende ochtend blijkt dat niemand die nacht echt heeft geslapen. hoogte en kou waren natuurlijk de boosdoeners. na het ontbijt weer verder gelopen en het is hier en daar behoorlijk stijl en dus pittig. om een uur of 11.30 uur bereiken we eindelijk de top op 4090 meter en genieten van het beperkte uitzicht want door de heiigheid lijkt alles wel bewolkt beneden. als of je in een vliegtuig boven de wolken vliegt. hoewel ik op meer had gehoopt toch wel mooi maar toch.... . iets voor 12 uur weer met de afdaling aan de andere kant begonnen want we moesten nog heel veel meerwant we waren nog niet op de helft. het 1e stuk in het mullen lava gring gaan hard maar daarna wordt het pittiger en pittiger. onderweg zien we de kraters van de uitbarstingen van 1999 en 200. een kilometer voor onze slaapplaats op 2320 meter hoogte doen mijn knieen zeer en het is maar goed dat het einde inzicht is anders zou het slecht aflopen. de 2e nacht slapen we een stuk beter dan de 1e en de laatste afdalingsdag blijkt al snel dat mijn knieen niet hersteld zijn van de vorige dag en ik ga anders lopen dan normaal. eerst zijwaarts en op een gegeven moment zelfs achteruit omdat vooruit niet meer gaat. kilometers gaan langzaam voorbij maar de laatste 2 kilometer trek ik niet meer en wordt deze kilometers om beurten door de ids en drager gedragen. een ongelofelijke ervaring en ik denk een combinatie van niet getraind zijn en een te zware tocht. die chinezen deden vaker flinke treks en vonden deze tocht ook zwaar dus. volgens de ene gids was het totaal 38 kilometer en volgens de ander meer.als ikweer in hetguesthouse ben zijn de chinezen al vertrokken en zie ik dat ik behoorlijk verbrand ben in mijn gezicht en mijn handen. strompellend komt er een einde aan de dag en het slapen gaat maar bij elke beweging voel ik mijn bene en knieen.

deze toch zal ik nooit maar dan ook nooit meer vergeten zullen jullie begrijpen.

terwijl ik dit schrijf gaat het alweer een beetje dus tot het volgende veslag maar weer.

tjoep/johan.